Verstoppertje

Marietje wilde een spelletje spelen, maar ze was alleen thuis.
Wat kon ze doen?
Ze verzon een leuk spel. Het heette verstoppertje.
Ze bedacht dat ze niet één was, maar twee.
Ze noemde zichzelf Ego en Ziel.
Ziel ging zich verstoppen en Ego moest haar zoeken.
Zo gezegd, zo gedaan.


Ziel verstopte zich, terwijl Ego af ging tellen.
Daarna begon Ego te zoeken.
Ego was snel afgeleid en kwam allerlei andere, leuke dingen tegen.
Zo zag ze een mooi prentenboek, wat ze ging lezen.
Het verhaaltje deed haar aan Ziel denken en snel ging ze weer zoeken.
Toen zag ze een pak koekjes liggen, daar had ze wel trek in.
Iets in de smaak herinnerde haar eraan dat ze Ziel aan het zoeken was en vlug zocht ze verder,
maar toen werd ze moe en ze besloot een tukje te doen.

Na het slapen luisterde ze naar muziek.
De muziek raakte haar in haar hart, waardoor ze weer aan Ziel moest denken.
Gauw zocht ze verder.
Ze vond het maar een moeilijk spel en snapte niet meer zo goed waarom ze dit had bedacht.
Ziel was al die tijd aan Ego aan het denken en zei in haarzelf: “Hier ben ik Ego, hier ben ik. Kom me dan halen.” Maar het leek niet te helpen. Ziel zag hoe Ego iedere keer weer werd afgeleid, maar wachtte geduldig.


Ego begon gemis te voelen, zij wilde weer één worden en begon met vernieuwde energie te zoeken.
Af en toe leek het net alsof zij iets hoorde, heel zacht, bijna fluisterend hoorde ze soms: “Hier ben ik Ego… Kom me halen….”
Ego dacht dat ze dit inbeeldde en besteedde er geen aandacht aan.
Het verlangen naar terug één worden werd steeds groter en Ego probeerde met al haar aandacht bij de zoektocht te blijven en besloot zich niet meer af te laten leiden.
Daardoor leek de stem in haar hoofd steeds duidelijker te worden. “Hier ben ik Ego…”
Eindelijk, na heel lang zoeken, vond ze Ziel.
Ego en Ziel moesten allebei huilen, wat waren ze blij!!
Ego was blij dat ze Ziel had gevonden en Ziel was blij dat ze was gevonden.
Toen ze samen op de bank zaten met een glaasje drinken vroeg Ziel aan Ego:
“Hoe kon het dat je niet wist waar ik was? Ik ben toch jij en jij bent toch ik?”
Ego antwoordde dat ze dat helemaal was vergeten en zei dat dat bij het spel hoorde: “Anders hadden we toch geen spelletje kunnen spelen gekke Ziel?”
Samen één, moesten ze heel hard lachen.

FacebookMySpaceTwitterGoogle BookmarksLinkedinRSS Feed