tips en de beste wensen

Januari 2017

Allereerst wens ik voor iedereen een liefdevol en bewust 2017. Dat is namelijk iets wat we volgens mij met zijn allen heel hard kunnen gebruiken. Liefde voor onszelf en liefde voor de ander of die nou bruin of blank is, vluchteling of oerhollands, buddhist, moslim, christelijk of atheïst, of whatever.
Geen jij of ik meer, maar jij en ik. 
En zeker ook een bewust jaar, want we kunnen er niet langer omheen, er zijn enorme veranderingen gaande. Kun jij nog net doen alsof er geen global warming is, of het niet de hoogste tijd is om nu voor de aarde te gaan zorgen en gevend te worden naar Haar?
Voor mijn gevoel staat zo’n beetje alles op zijn kop en ik denk dat dat maar goed is ook. 
Het voelt voor mij als het opruimen van een stoffige zolder. Eerst alles eruit en dan is er even overal chaos en puinhoop om dan te kiezen wat gaat er terug en wat niet? Om daarna een schone en opgeruimde zolder te hebben. 
Misschien zitten we nu wel met zijn allen in de puberteit? :) Dat is ook zo’n periode waarbij alles wordt losgelaten wat we hebben geleerd om dan zelf te beslissen wat we nog wel willen en wat niet meer. Ik weet niet of je het nog kan herinneren, maar die puberteit was ook een periode van niet weten waar naartoe of wat je met jezelf aanmoest. Het ene moment blij, het volgende verdrietig. Een tijd vol onzekerheid over wat je nou wilde met de rest van je leven of misschien wist je dat wel, maar hoe daar te komen?..

Lees meer...

Dankbaar

13 november 2016

Ik voel me zo dankbaar vandaag, dat het lijkt of mijn hart breekt van geluk

Ik voel me dankbaar voor al die mensen die mij aan mezelf lieten twijfelen, dank je wel dat ik elke keer opnieuw mezelf kon toetsen of ik wel mijn hart volgde.
Ik voel me dankbaar voor al die mensen die mij onzeker maakten, dank je wel dat ik keer op keer bij mijn eigen waarheid kwam.
Ik voel me ozo dankbaar voor al die mensen die mij klein lieten voelen, dank je wel dat je me hielp bij mijn eigen kracht te komen.
Ik voel me dankbaar voor al diegenen die keer op keer over mijn grenzen heen gingen, dank je wel dat ik heb leren Nee zeggen (en dan niet vanuit rebelsheid, maar vanuit liefde voor mezelf)!!
Ik voel me vooral ontzettend dankbaar voor al diegenen die me keer op keer kwetsten, dank je wel dat ik heb geleerd mijn hart te openen en kwetsbaar durf te zijn.  
Ik voel me zo dankbaar voor al die mensen die mijn niet mogen, dank je wel dat je me leerde om het niet persoonlijk te nemen.

Lees meer...

Anders zijn

15 augustus 2013

Iedereen is altijd maar bezig met anders willen zijn dan dat dat je bent.
Mensen willen knapper zijn, slanker,  gespierder, minder onzeker, bewuster, krachtiger of wat dan ook.
Er is op zich niets mis met dit streven,
Maar... datgene waar je vanaf wilt, is juist datgene wat je weerhoudt om dat te zijn wat je wilt zijn!
Echt een zin om nog eens te lezen:
Datgene waar je vanaf wilt, is juist datgene wat je weerhoudt, om dat te zijn, wat je wilt zijn!

Ga eens na, waar wil jij vanaf?
Wil je minder onzeker zijn? Dan ligt de les in het accepteren van wat is
Wil je meer jezelf zijn? Dan ligt de les in het accepteren van wat is
Wil je een mooier zijn? Dan ligt de les in het accepteren van wat is.

Lees meer...

De Camino

1 juni 2015
10 jaar geleden is het alweer, dat ik mijn eerste Camino naar Santiago liep vanuit St Jean-Pied-de-Port. 

Wat een bijzondere ervaring was dat! Alleen al het feit dat ik helemaal voor mezelf koos en man en kinderen achter liet, als de perfectionistische controlfreak die ik toen nog was, was al heel wat. Even geen mama, geen vrouw van, geen therapeut van, vriendin van..
Even alleen maar Estrella, ‘peregrina’ op weg naar Santiago.
Mijn eerste éénheidservaring had ik daar. Eén werd ik met de bomen, de wind, de zon, het pad onder mijn voeten.

Blaren had ik elke dag opnieuw, maar ik voelde ze niet. Vele mooie ontmoetingen met mede pelgrims en als je die op het juiste moment tegenkwam werden dat camino-engelen.
Niets was nog belangrijk, alleen eten, want dat had mijn lichaam nodig.
Groot was mijn heimwee toen ik weer thuis probeerde mijn veel te drukke leven op te pakken.
Druk voornamelijk door mijn gedachten over hoe ik hoorde te zijn; De perfecte moeder, de perfecte partner, de juiste therapeut, de attente vriendin en natuurlijk slaagde ik daar nooit in.

Lees meer...

Hoe kijk jij?

29 mei 2013
Een paar weken geleden was ik op de begrafenis van mijn oma.
Zij was al in de negentig, dus was het voor de meeste mensen makkelijker om er vrede mee te hebben.

Mijn oma had vijf kinderen, negen kleinkinderen en nog meer achterkleinkinderen. Als kind gingen we elke week langs en moest ik mee, maar in mijn volwassen leven zag ik mijn oma alleen met de verjaardagen en de laatste tien jaar zag ik haar één keer per jaar op haar verjaardag (als ik ging).
Ik had eigenlijk geen band met mijn oma. Ik kan me niet herinneren dat ik bij haar heb gelogeerd (volgens mij één keer met meerdere kleinkinderen tegelijk) of dat ik bij haar op schoot zat.

Lees meer...

FacebookMySpaceTwitterGoogle BookmarksLinkedinRSS Feed