Mijn eerste blog

28 februari 2012:
Het is weer zover. Ik weet het allemaal even niet meer. De tafelpoten zijn weer onder mijn tafeltje vandaan, verdwenen in het grote niets. Wat er overblijft is leegte en niets meer om me aan vast te houden.
Deze keer kan ik dit gevoel in liefde omarmen, maar ik herinner me de eerste keer dat dit gebeurde, zo’n drieënhalf jaar geleden. Ik was een paar maanden daarvoor begonnen met mijn lessen Universeel Bewustzijn. Ik belde helemaal in paniek mijn spirituele leraar op. Snikkend vertelde ik hem dat ik het allemaal niet meer wist, dat ik niet meer wist hoe het nou verder moest, dat ik niet meer wist wat er van mijn herinneringen echt waar was geweest, dat ik niet meer wist wat ik nou wilde, laat staan wat ik hoorde te doen. Mijn leraar was al dit tijd stil aan het luisteren.

Toen ik uitgeraasd was zei hij heel rustig: “Wat fijn, ik ben zo blij voor je!”
Dat zette mijn wereldje nog meer op zijn kop, want iets waar ik zo snel mogelijk vanaf wilde, wat ik absoluut geen seconde langer meer wilde voelen, werd opeens als iets moois gebombardeerd!
Na die eerste keer ben ik gaan ervaren dat de periodes zonder tafelpoten, de periodes van het allemaal niet meer weten, helemaal niet zo erg zijn, sterker nog, vaak luiden ze grote transformaties in. De transformatie van nog meer vanuit mijn zijn leven.
Deze keer is er geen paniek, maar acceptatie, ook al voelt het als parachutespringen zonder parachute! Ik weet niet of ik zacht zal landen, ik weet niet of er een heel groot kussen voor me klaar ligt, maar dat maakt allemaal niet uit.
Ik vertrouw!

FacebookMySpaceTwitterGoogle BookmarksLinkedinRSS Feed