Verlicht?

6 februari 2013
Vorige week besloot ik met Erik naar iemand toe te gaan die satsang gaf.
Ook eens leuk om het eens te ‘ondergaan’ en het van de andere kant te ervaren.
We gingen naar een vrouw die zegt ‘verlicht’ te zijn. Volgens mij zijn er op dit moment maar een handjevol verlichte mensen op de aarde, maar okee, laten we haar het voordeel van de twijfel geven. Zij vertelde dat zij in het Zelf is gemanifesteerd en dat ze alleen maar Is met al wat is. Mooi toch? Wil ik ook :)

Zij is een mooie vrouw met een mooie, zachte uitstraling, die erg veel zin had in de avond.
Alleen zaten we als groep nog te veel in onze mind. En de mind is continu aan het zoeken wat het kan doen om te groeien en om te veranderen, want het voelt zich nog niet goed genoeg en dat moeten we niet willen doen, want we zijn tenslotte goed zoals we zijn.
Al snel nadat we begonnen werd de energie alleen maar lager, in plaats van hoger.
Mensen werden misselijk, voelden zich beklemd, kortom geen fijne plek om te zijn.
Ondertussen was de verlichte mevrouw, laat ik haar V noemen (van verlicht) zwaar zoekende waar nou toch de ‘oorzaak’ lag.


Eerst werd er een jonge vrouw bij haar geroepen. Zij was verdrietig, maar na een gesprekje was dat over.
In hoeverre ik het kon zien, zat de jonge vrouw nog net zo in haar hoofd als daarvoor, maar het gesprekje had toch geholpen.
Toen werd er een man bij haar geroepen, want die zorgde ook nog voor onbalans in de groep.
En ja, we zijn allen één, dus als er een iemand niet naar zijn hart kan zakken, dan kan de hele groep niet zakken tenslotte.
De man kreeg wel wat inzichten over zijn werk, maar het taalgebruik van V. was dusdanig ingewikkeld, dat hij er eigenlijk geen bal van snapte, maar het luchtte wel wat op.

Daarna was nog steeds de energie van de groep geblokkeerd en na indringend te hebben rondgekeken was het nu de beurt aan een oudere mevrouw, die volgens mij gewoon lekker ontspannen op haar stoeltje zat te gadeslaan wat er in de groep gebeurde. Eerst ging V. achter haar staan, daarna voelde dat niet goed en moest zij ervoor gaan zitten, maar ook dat hielp niet genoeg. Tenslotte moest de oudere dame op de grond gaan liggen, want er moest iets uitgetrild worden en zo begonnen er verschillende behulpzame mensen uit de groep, die hun impuls volgden, (want daar werd je iedere keer nadrukkelijk toe uitgenodigd: “Volg je impuls!”) aan armen en benen van de dame te sjorren. 
Mijn weerstand werd ondertussen zo groot dat ik niet anders kon dan die uitspreken (volg je impuls tenslotte) en ik vertelde dat ik weerstand voelde, omdat het gesjor op mij overkwam alsof er iets mis was aan die vrouw en we dat met alle macht wilden veranderen. Waarom kunnen we niet even gewoon zijn met wat er is?
V. viel stil.
Toen volgde een man zijn impuls en zei dat we met zijn allen heel hard moesten gaan gillen en hij voegde direct daad bij het woord.
Niemand deed mee.
Daarna moesten we toch nog even met elkaar geluid maken, want een impuls is een impuls tenslotte en zo begonnen er een aantal te hummen.
Nog steeds was er geen éénheid en konden we niet met elkaar als groep gaan spelen, want dat is het uiteindelijke doel van haar satsang avond, dat we in éénheid met elkaar zijn en dan kunnen spelen, dus werden we nu stil met elkaar.
Iedereen werd stil.
Ik vond het heerlijk, wat een stilte!
Na tien minuutjes begon V. weer te spreken en besloten Erik en ik ons impuls te volgen en er vandoor te gaan.
Misschien moet deze mooie vrouw zich wat minder verlicht wanen en zelf ook eens in de spiegel kijken.
Volgens mij zat de enige blokkade deze avond namelijk in haar zelf, in het willen dat het weer een fantastische avond van spelen in éénheid moest worden. 

 

 

 

FacebookMySpaceTwitterGoogle BookmarksLinkedinRSS Feed