Go with the flow

1 april 2013
Na een hele week cursus geven in Spanje was de laatste dag vrij. We moesten ’s morgens vroeg de locatie verlaten en we zouden pas ’s avonds terug vliegen naar Nederland. Voor mij was de cursus vrijdagavond al afgelopen en ik moest de impuls onderdrukken om niet ’s morgens na het opstaan gelijk weg te rijden en onderweg een ontbijtje te pakken. In plaats daarvan ontbeten we nog met de groep voordat deze uit elkaar ging om elkaar op het vliegveld ’s avonds weer te ontmoeten.
Erik en ik besloten om naar Granada te rijden, 150 km verder, om het Alhambra te bezoeken.
Onderweg nog even gestopt om een kopje koffie te nemen en zo werd het alsmaar later. Ik had gelezen dat het Alhambra bezoeken zo’n 3 uur in beslag zou nemen als je alles wilt zien, dus toen we de afslag misten omdat onze lieve Tom ons naar Calle Real leidde, ipv naar Calle Real de Alhambra, begon ik de tijdsdruk te voelen. Ik kon letterlijk de druk van de tijd op me voelen en ik werd me bewust hoe zwaar tijd op mij kan drukken. Nu was ik bij het Alhambra en dan moest ik haasten om alles te zien, of kiezen wat ik wel of niet wilde zien.. grrr…
We kwamen uiteindelijk aan bij het Alhambra, parkeerden de auto en gingen in een flinke rij staan voor een entreekaartje (dat ook nog!). Toen we na zo’n 20 minuten bij de kassa stonden (oei, die tijdsdruk!) werd er verteld dat er geen kaartjes meer waren. Het Alhambra was vol!


Een paar jaar geleden zou ik uit mijn stekker zijn gegaan, nou ja uit mijn stekker.., maar op zijn minst zou ik flink, flink hebben gebaald. Zeker toen ik ook nog eens het parkeerkaartje moest afrekenen voor de tijd die ik in de rij had gestaan!
Nu moest ik zo lachen, de tijdsdruk was direct weg en opeens opende er zich een zee aan tijd. Waarom weet ik niet, maar het voelde helemaal zoals het hoorde te zijn!
We besloten langzaam terug te rijden richting Malaga en onderweg een afslag te pakken en te zien waar we terechtkwamen. Op de snelweg reden we eerst langs het BS hotel (het bullshit hotel?) om vijf minuten later langs hotel paraiso (paradijs) te rijden. Dat was precies waar deze hele week over ging… Ga je mee in je bullshit, of kies je voor het paradijs?
De knipoog van het Universum was heel duidelijk en ik had al gekozen…
De rest van de dag werd doorgebracht door mee te gaan in de flow, we hebben heerlijk gegeten in een mooi dorpje, genoten van de prachtige natuur van een natuurreservaat waar we doorheen reden (en vele keren zijn uitgestapt) om precies op tijd op het vliegveld aan te komen voor onze vlucht terug naar huis. Voor mij was dit een mooie les van het universum om mij het verschil te laten voelen tussen iets perse willen en wat voor effect dat op mij heeft (gejaagdheid, spanning) en voor loslaten en me mee laten drijven in de stroom van het leven, wat me rust, dankbaarheid en tevredenheid geeft. 

FacebookMySpaceTwitterGoogle BookmarksLinkedinRSS Feed