Hoe kijk jij?

29 mei 2013
Een paar weken geleden was ik op de begrafenis van mijn oma.
Zij was al in de negentig, dus was het voor de meeste mensen makkelijker om er vrede mee te hebben.

Mijn oma had vijf kinderen, negen kleinkinderen en nog meer achterkleinkinderen. Als kind gingen we elke week langs en moest ik mee, maar in mijn volwassen leven zag ik mijn oma alleen met de verjaardagen en de laatste tien jaar zag ik haar één keer per jaar op haar verjaardag (als ik ging).
Ik had eigenlijk geen band met mijn oma. Ik kan me niet herinneren dat ik bij haar heb gelogeerd (volgens mij één keer met meerdere kleinkinderen tegelijk) of dat ik bij haar op schoot zat.



Op de begrafenis waren er een aantal mensen die iets over mijn oma zeiden.
Ik vond het zo boeiend om deze verhalen te horen.
Hoe anders was de rol van mijn oma in het leven van de andere klein,- en achterkleinkinderen.
Iedereen had zijn eigen verhaal over hun moeder, grootmoeder en overgrootmoeder, iedereen had zijn eigen waarheid. Soms lagen deze waarheden mijlenver uit elkaar en toch vertelden ze allebei de waarheid.

Hetzelfde had ik een aantal jaren geleden toen ik in Spanje was en er veel van mijn vaders broers en zijn zus er ook waren.
Zij hadden het over vroeger en iedereen had zijn eigen verhaal over mijn opa en oma (hun ouders) die heel verschillend was, (terwijl hier de basis wel hetzelfde was).

 

De vraag die bij mij bovenkwam bij de begrafenis was: “Is er iemand die mijn oma echt gekend heeft?" en "Wie was zij echt?”

Kennen we elkaar ooit echt, of hebben we alleen maar een verhaal in ons hoofd over hoe wij denken dat de ander is?
En hoe enorm beperkend is dit voor de ander (en trouwens voor jezelf ook!)

Het is zo mooi om de ander echt te zien. In plaats van allerlei meningen te hebben, gaat dan je hart open. 
Als je de ander echt ziet, voelt de ander zich gezien.

Wat een gift is dat in een wereld waar zovelen pijn met zich meedragen over niet gezien of gehoord worden!

FacebookMySpaceTwitterGoogle BookmarksLinkedinRSS Feed