De Camino

1 juni 2015
10 jaar geleden is het alweer, dat ik mijn eerste Camino naar Santiago liep vanuit St Jean-Pied-de-Port. 

Wat een bijzondere ervaring was dat! Alleen al het feit dat ik helemaal voor mezelf koos en man en kinderen achter liet, als de perfectionistische controlfreak die ik toen nog was, was al heel wat. Even geen mama, geen vrouw van, geen therapeut van, vriendin van..
Even alleen maar Estrella, ‘peregrina’ op weg naar Santiago.
Mijn eerste éénheidservaring had ik daar. Eén werd ik met de bomen, de wind, de zon, het pad onder mijn voeten.

Blaren had ik elke dag opnieuw, maar ik voelde ze niet. Vele mooie ontmoetingen met mede pelgrims en als je die op het juiste moment tegenkwam werden dat camino-engelen.
Niets was nog belangrijk, alleen eten, want dat had mijn lichaam nodig.
Groot was mijn heimwee toen ik weer thuis probeerde mijn veel te drukke leven op te pakken.
Druk voornamelijk door mijn gedachten over hoe ik hoorde te zijn; De perfecte moeder, de perfecte partner, de juiste therapeut, de attente vriendin en natuurlijk slaagde ik daar nooit in.


De heimwee bleef, dus liep ik anderhalf jaar later weer naar Santiago, dit keer vanuit Porto.
De schok van het thuiskomen was dit keer minder groot en ik kwam weer sneller terug in mijn keurslijf, maar ergens voelde het niet meer lekker, niet meer comfortabel.
Waarom kon ik niet leven zoals op de camino? Vertrouwend dat alles op mijn pad kwam wat ik nodig had, leuk en minder leuk?
Ik vond mijn leven leuk, maar zó druk, drie kinderen, ik mijn werk, Erik zijn werk, de zaterdagen voetbalden alle drie de kids en de zondag was er altijd wel wat te doen. Tijd voor ons, voor onszelf was er nauwelijks. Het voelde alsof ik werd geleefd.
Tot mijn lijf met de oplossing kwam: een burnout!
Gelijk zag ik dat dat kwam door mijn gedachten over hoe ik hoorde te zijn en ik besloot dat “whatever it takes, never again!”
Een jaar later liep ik mijn derde pelgrimstocht, dit keer met mijn oudste zoon. We liepen de laatste 200 km van Ponferrada naar Santiago. Wat een prachtige ervaring was het ook deze keer weer. Mijn lichaam en geest waren nog niet de oude (want dat wilde ik ook niet meer) maar een nieuwe manier van leven was er nog niet.
Zo mooi om te ervaren dat mijn achttien jarige zoon als een rots naast me liep. Wat voelde ik me dankbaar voor dit geschenk om dit te mogen doen met het kind dat van mij een mama maakte! Eén dingetje, ik moest die rots wel op tijd voeden! Op de foto’s die we maakten is duidelijk het verschil te zien tussen vóór het eten en na :)
Weer thuis was het wennen makkelijker, dit keer omdat ik de camino langzamerhand begon te integreren in mijn leven. Daarnaast was ik begonnen met het volgen van lessen bij mijn spirituele leraar, waardoor ik enorm veel inzichten en bewustwordingen kreeg over waarom ik dacht zoals ik dacht. En ik was er al achter dat die gedachten het probleem waren! Nu leerde ik mijn gedachten te veranderen, waardoor er meer en meer ruimte kwam en ik niet meer probeerde te zijn wie ik dacht dat ik hoorde te zijn, maar gewoon wie ik was.
Toen mijn jongste zoon 16 was wilde hij ook een stuk van de camino lopen. Dus mijn rugzak werd van zolder gehaald en daar ging ik weer richting Spanje.
Ook dit voelde weer als een geschenk van het Universum! We liepen samen in harmonie, in stilte, in gedachten, zonder gedachten, in cadans, zingend, in gezelschap van andere pelgrims en alleen.
De laatste dag aten we gezamenlijk in een herberg in Finistere en toen we daar hand in hand zaten in een cirkel, met alle andere pelgrims in de herberg, toen voelde ik het.
Deze keer nam ik de camino mee naar huis. Hoe ik daar liep, was niet meer anders dan hoe ik thuis leefde. Alles wat ik nodig had op mijn camino kwam naar me toe en thuis was het niet anders! Het enige verschil was dat ik niet perse meer wilde dat alles anders was dan dat het was.
Mijn laatste camino liep ik ook met Pascal (de jongste zoon). Hij werd 18 toen we van Porto naar Santiago liepen. Vele bijzondere ontmoetingen hadden we. En weer was daar de ervaring dat alles wat je nodig hebt letterlijk op je pad komt. (Omdat daar niets meer belangrijk is op eten en een bed na en je letterlijk een pad bewandeld, is het misschien wat duidelijker te zien)
Langzamerhand begint de Camino me weer te roepen. Ik moet er alleen nog even niet aan denken :)
We zijn druk bezig met het bouwen van ons droomhuis en cursuscentrum, maar mijn ervaring is dat de roep van de Camino erg aanhoudend kan zijn :)
Mijn droom is om samen met Erik vanuit Sevilla te lopen. Maar even één droom tegelijk.
Wie weet komt er een vervolg...

FacebookMySpaceTwitterGoogle BookmarksLinkedinRSS Feed